• RSS
  • Facebook
  • Twitter
07
maj

Stagujecie?

Tags

  • Przeczytaj:

    Minimalizm kojarzy się często z pustymi, białymi wnętrzami rodem z katalogu, w których boimy się postawić kubek, żeby „nie zepsuć efektu”. Tymczasem w praktyce chodzi bardziej o intencję niż estetykę. Minimalizm to sztuka otaczania się rzeczami, które naprawdę nam służą, i rezygnacji z tego, co jest jedynie przyzwyczajeniem, impulsem zakupowym albo pamiątką po starych nawykach. Pierwszy krok do bardziej minimalistycznego domu to uczciwe przyjrzenie się temu, co posiadasz. Szafa, której nie da się domknąć. Szuflada „przydasiów”, w której giną klucze i dokumenty. Półki uginające się od bibelotów, które dawno przestały cieszyć. Zamiast rzucać się od razu na całe mieszkanie, wybierz jeden obszar – na przykład biurko albo komodę – i zrób generalne porządki właśnie tam. Minimalizm nie polega na wyrzucaniu wszystkiego jak leci, ale na zadaniu sobie kilku prostych pytań: Czy tego używam? Czy to lubię? Czy to naprawdę jest moje, czy po prostu stało się tłem? Jeśli coś od lat leży nieużywane, wywołuje wyrzuty sumienia albo jest prezentem, który nigdy nie był w Twoim stylu, warto rozważyć, czy naprawdę musi zostać. Sprzedaż, oddanie, recykling – możliwości jest sporo, a satysfakcja z odzyskanej przestrzeni bywa ogromna. Dobrze jest też wypracować system, który pomoże utrzymać porządek. To może być lista pomieszczeń, które „odgruzowujesz” po kolei, tabelka z terminami, a nawet prosta strona internetowa lub notatka w aplikacji, gdzie zapisujesz postępy i rzeczy do oddania czy sprzedania. Ważne, żeby widzieć, że coś się dzieje – to motywuje bardziej niż jednorazowy zryw raz na kilka lat. Minimalizm w domu warto łączyć z minimalizmem zakupowym. Po co po raz kolejny kupować trzecią świecę, siódmy kubek czy dziesiąty notes, skoro poprzednie wciąż są prawie nowe? Wprowadź zasadę: zanim coś kupisz, zastanów się, gdzie to będzie stało, do czego konkretnie posłuży i z czego ewentualnie zrezygnujesz w zamian. Dzięki temu przestajesz kolekcjonować rzeczy dla samego posiadania. Przemeblowanie mentalne jest tu równie ważne jak fizyczne. Rzeczy przechowują emocje: pamiątki, stare dokumenty, ubrania z czasów, kiedy wyglądałeś inaczej. Minimalizm nie oznacza, że masz się pozbyć wszystkiego, co z czymś się kojarzy, ale może warto część wspomnień zachować w formie zdjęcia, skanu czy zapisu historii, zamiast trzymać kolejny karton na dnie szafy. Wprowadzenie minimalizmu wpływa też na codzienną wygodę. Mniej rzeczy to łatwiejsze sprzątanie, mniej kurzu, mniej szukania „gdzie ja to odłożyłem”. To z kolei przekłada się na głowę: porządek wokół ułatwia porządkowanie myśli. Oczywiście dom nigdy nie będzie sterylną przestrzenią – bo żyjesz, gotujesz, pracujesz, przyjmujesz gości – ale może być miejscem, które Cię wspiera, a nie przytłacza. Kluczem jest cierpliwość. Minimalizm to proces, a nie weekendowy projekt. Czasem coś wyrzucisz zbyt pochopnie i później pożałujesz – trudno, życie. Czasem będziesz mieć gorszy dzień i zrobisz bałagan – też w porządku. Ważne, żeby kierunek był w miarę stały: mniej przypadkowych przedmiotów, więcej świadomych wyborów. Wtedy dom powoli staje się nie wystawą, ale spokojną bazą, do której naprawdę chce się wracać.